München 1943 – Alle drie arriveren ze bond en blauw geslagen op de hoorzitting. Ze zijn gemarteld door de Gestapo om de namen van andere groepsleden te vertellen. Diezelfde dag belanden ze onder de guillotine. “We zien elkaar over enkele minuten terug in de eeuwigheid”, zei Christoph Probst tegen zijn twee vrienden. Op 22 februari 1943 werden drie leden van de Duitse verzetsgroep De Witte Roos geëxecuteerd door de nazi’s.

De Witte Roos riep op tot geweldloos verzet tegen het naziregime tijdens de Tweede Wereldoorlog. De groep bestond uit vijf studenten en enkele professoren. Ze drukten zes anti-oorlogspamfletten die ze verspreidden in grote Duitse en Oostenrijkse steden. De eerste vier werden tussen juni en juli 1942 ondergronds gedrukt. Inhoudelijk bevatten de pamfletten intellectuele teksten met citaten van klassieke schrijvers als Novalis, Schiller, Aristoteles en Lao Tse. Het symbool van de witte roos stond voor puurheid en onschuld.

De groep baseerde zich op het christendom en op idealen van vrijheid en pacifisme. Tijdens de zomer van ’42 staakten de activiteiten van de Witte Roos, omdat drie leden werden opgeroepen te vechten aan het oostfront. In oktober dat jaar keerden ze echter terug en zetten ze hun verzetsactiviteiten voort. In ’43 verspreidden ze een pamflet met de tekst dat Hitler de oorlog nooit meer kon winnen. Het Pruisisch militarisme was voorbij, luidde de boodschap. Duitsland zou een federatie moeten worden

Ook Europa moest volgens de groep op federale basis samenwerken. Vrijheid van meningsuiting en bescherming van het individu zouden de grondslagen moeten vormen van een vrij Europa, aldus de Witte Roos. Ook begon de groep leuzen te kalken op universiteitsmuren. Na de nederlaag van Duitse troepen in Stalingrad werd het zesde en laatste pamflet verspreid. “De dag van de afrekening is gekomen, de afrekening van de Duitse jeugd met de verfoeilijkste tirannie die ons volk ooit heeft ondergaan”, stond erop geschreven.

Terwijl Sophie Scholl pamfletten naar beneden gooide in een universiteitshal, werd ze betrapt door de conciërge, die lid was van de NSDAP. Ze werd gearresteerd en in de dagen erna werden Christian Probst en Hans Scholl ook opgepakt. Op 22 februari 1943 werden ze onthoofd en twee dagen later begraven te Perlach. Op de muren van het dorpje verscheen de tekst “En jullie geest leeft toch voort”. Het laatste pamflet werd door de Britten opgepikt en de Royal Air Force dropte 1,5 miljoen exemplaren boven Duitsland.